GÖKLERİN YANLIZ KRALI
Ben bir kartalım;Zirveleri kendine taht yapan.
Göklerin asi,
Rüzgârın hırçın çocuğu.
Her tüyümde
Sonsuzluk fısıldar;
Millerce öteden,
Dünyanın nabzını yoklar gözüm.
Bir mızrak gibi
Düşerim tepelerden;
Ölümcül bir sorti,
Çelikleşmiş pençelerimle.
Çengelli gagam,
Avımın son çığlığı;
Gök krallığının tahtında,
Ezelden süren hükümranlığım.
Kırk yaşım gelince,
Ölümü yenmek için
Kuytu bir kayaya
Çekilirim derin sessizlikle.
Sökerim körleşmiş gagamı,
Kırarım eskiyen pençelerimi,
Yeniden filizlenir tüm tüylerim;
Bu, acıdan damıtılmış,
Dirilişin kutsal destanıdır.
Ve yeniden yükselirim,
Göklere doğru;
Uçarken sonsuzluğa,
Zamandan silinmez bir efsane bırakır
Kanatlarımın izi.
MESUT YÜKSEL