Peygamberimizin (s.a.v) Ashabına Bıraktığı Emanet
Peygamber Efendimiz (s.a.v) minbere son çıkışında ashabına neyi tavsiye edip, emanet bırakıyor?
Allah Rasulü’nün vefat ettikleri hastalıkları esnasında Hz. Ebu Bekir ile Abbas (r.a) Ensar toplantılarından birine uğramışlardı. Ensar orada ağlıyorlardı. Ebu Bekir veya Abbas:
“−Niçin ağlıyorsunuz?” diye sordu. Ensar:
“−Allah Rasulü’nün bizimle beraber oturdukları zamanları hatırladık, (onu kaybetme korkusuyla ağlıyoruz)!” dediler.
Hz. Ebu Bekir yahut Hz. Abbas (r.a), Allah Rasulü’nün yanına girip kendilerine Ensar’ın teessürünü arzetti. Bunun üzerine Allah Rasulü (s.a.v), mübarek başlarını siyah bir kumaş kenarıyla sarıp Mescid’e geldiler. Minber’e çıktılar. O günden sonra Rasulullah (s.a.v) bir daha Minber’e çıkmadılar. Allah’a hamd ve sena ettikten sonra şöyle buyurdular:
“−Ashabım, size Ensar’ı vasiyet ederim. Çünkü onlar, benim cemaatim, sırdaşlarım ve emınlerimdir. Onlar, üzerlerine düşen yardım vazıfesini (Akabe gecesi söz verdikleri gibi) yerine getirdiler. Şimdi (bu vazıfe mukabilindeki) hakları kalmıştır (ki o da Cennet’tir.) Şu halde siz Ensar’ın iyilik edenlerine teveccüh ve ikram ediniz! (Hadler haricindeki) kusurlarından da vazgeçiniz ve affediniz!” (Buharı, Menakıbu’l-Ensar, 11)
Kaynak: Dr. Murat Kaya, Mescid-i Nebevi'den 111 Hatıra, Erkam Yayınları
Peygamber Efendimiz (s.a.v) minbere son çıkışında ashabına neyi tavsiye edip, emanet bırakıyor?
Allah Rasulü’nün vefat ettikleri hastalıkları esnasında Hz. Ebu Bekir ile Abbas (r.a) Ensar toplantılarından birine uğramışlardı. Ensar orada ağlıyorlardı. Ebu Bekir veya Abbas:
“−Niçin ağlıyorsunuz?” diye sordu. Ensar:
“−Allah Rasulü’nün bizimle beraber oturdukları zamanları hatırladık, (onu kaybetme korkusuyla ağlıyoruz)!” dediler.
Hz. Ebu Bekir yahut Hz. Abbas (r.a), Allah Rasulü’nün yanına girip kendilerine Ensar’ın teessürünü arzetti. Bunun üzerine Allah Rasulü (s.a.v), mübarek başlarını siyah bir kumaş kenarıyla sarıp Mescid’e geldiler. Minber’e çıktılar. O günden sonra Rasulullah (s.a.v) bir daha Minber’e çıkmadılar. Allah’a hamd ve sena ettikten sonra şöyle buyurdular:
“−Ashabım, size Ensar’ı vasiyet ederim. Çünkü onlar, benim cemaatim, sırdaşlarım ve emınlerimdir. Onlar, üzerlerine düşen yardım vazıfesini (Akabe gecesi söz verdikleri gibi) yerine getirdiler. Şimdi (bu vazıfe mukabilindeki) hakları kalmıştır (ki o da Cennet’tir.) Şu halde siz Ensar’ın iyilik edenlerine teveccüh ve ikram ediniz! (Hadler haricindeki) kusurlarından da vazgeçiniz ve affediniz!” (Buharı, Menakıbu’l-Ensar, 11)
Kaynak: Dr. Murat Kaya, Mescid-i Nebevi'den 111 Hatıra, Erkam Yayınları