Uhud Dağı Kadar Altın Olsa, Bu Beni Sevindirmez!

Peygamber (s.a.v.) Efendimizin yüksek hal ve davranışları, bir nevı yıldızlardaki ölçülerdir.
Allah Rasulü -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz, sadece zat-ı alılerine mahsus bir hususiyet olmak üzere, dünyalık namına bir şey saklamaz, elinde ne varsa onu Allah yolunda harcardı. Sahabeden Ebu Zer -radıyallahu anh- nakleder:

Hazret-i Peygamber’le Medıne kenarında bir taşlık arazıde yürüyorduk. Karşımıza Uhud Dağı çıktı. Allah Rasulü bana:

“–Ya Eba Zer!” dedi. Ben de:

“–Buyur ya Rasulallah!” dedim. Buyurdu ki:

“–Yanımda şu Uhud Dağı kadar altın olsa, bu beni sevindirmez. Bir borcu ödemek için ayırdığım hariç, yanımda bir dinar bulunduğu halde üç gün geçmesini istemem.” (Müslim, Zekat, 32; Buharı, İstikraz, 3)

Bazı zamanlarda savm-ı visal tutar; iki gün, bazen üç gün arka arkaya, hiçbir şey yemez içmezlerdi. Ashab-ı kiramdan bir kısmı da aynı şeyi yapmak isteyince:

“Siz buna takat getiremezsiniz.” buyurarak onları bundan men ederlerdi. (Buharı, Savm, 48)

Dolayısıyla şu hususu ifade etmeliyiz ki, Hazret-i Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in bizlere yegane rehber ve örnek olduğunu bilmek kadar, O’nu örnek alıştaki ölçümüzü bilmek de son derece mühim ve zarurıdir. Zira O’nun fiil ve davranışları:

1. Sadece kendisine mahsus olanlar,

2. Herkese şamil olanlar, şeklinde iki kategori teşkil eder.

YILDIZLARDAKİ ÖLÇÜLER

Bu itibarla bizler, sadece O’nun şahsına münhasır olan ulvı fazıletlerde O’nu örnek almakla mükellef değiliz. Zaten böylesi yüksek hal ve davranışlar, bir nevı yıldızlardaki ölçülerdir ve bu tip davranışlar sergilemeye takat getiremeyiz. Ancak ikinci kısma giren hal, davranış ve sözlerde ise, istıdat ve gücümüz nisbetinde bir ömür O’nu taklit ve takip edip O’nun nurlu izinde yürümekten mes’ul ve mükellefiz.

Hiç kimse beşerı kemalatta Hazret-i Muhammed Mustafa -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in seviyesine eremez ise de, kabiliyeti ve gücü nisbetinde O’nun izinde yürüyen herkes, kendi aleminde bir küçük “Muhammed” olabilir. Nitekim milletimizin, vatan müdafaasında bulunan kahraman askerine “Mehmetçik” adını vermesi de, bu ince düşünceden mülhemdir.

Unutmayalım ki, zekat ibadetinin ölçüsü maddı olduğu için ne kadar bir infakla onun mes’uliyetini yerine getirebileceğimizi bilebiliriz. Lakin Cenab-ı Hakk’ın bizlere ihsan ettiği diğer imkan ve kabiliyetlerin mes’uliyet ölçüsünü tam olarak bilmemiz mümkün değildir. Bu sebeple son nefesimize kadar takatimiz nisbetinde bir kulluk hayatı yaşamaya mecburuz.

Bu hususta da kendi halimizi mizan etmek için en sağlam ölçü, Allah Rasulü -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in manevı terbiyesiyle yetişen Ensar ve Muhacirlerdir. Onlar, üzerlerindeki nımetlerin bedelini ödeyebilmek için, o zamanın şartlarında Çin’e, Semerkant’a kadar yolculuk etmişler, ıman vecdiyle yaptıkları hizmet ve gayretlerinde hiçbir zaman yorgunluk ve bezginlik göstermemişlerdir.

Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Emsalsiz Örnek Şahsiyet, Erkam Yayınları